تنظیمکننده مغناطیسی ولتاژ دستگاهی برای تنظیم ولتاژ است که راکتور اشباعپذیر و ترانسفورماتور را بهصورت یکپارچه ترکیب میکند. راکتور عمدتاً مسئول تنظیم ولتاژ ورودی ترانسفورماتور است، درحالیکه ترانسفورماتور ولتاژ ورودی قابل تنظیم را به هر مقدار ولتاژ مورد نیاز بار، بالا یا پایین میبرد. این دو هم بهصورت الکتریکی و هم مغناطیسی به یکدیگر متصلاند. از نظر ساختاری شبیه یک ترانسفورماتور قدرت معمولی است، اما برخلاف سایر انواع تنظیمکنندههای ولتاژ، نه دستگاه انتقال مکانیکی دارد و نه کنتاکتهای متحرک. همین ویژگی بدون تماس و بدون قطعه متحرک، آن را بهویژه برای کاربردهای خروجی پرفشار یا خروجی کمولتاژ و پرجریان مناسب میکند. در حال حاضر این نوع تنظیمکننده بهطور گسترده بهعنوان منبع تغذیه تنظیمشده ولتاژ برای کورههای حمام نمک، کورههای بمباران الکترونی، مرسبهای الکترواستاتیک پرفشار و تجهیزات مشابه به کار گرفته شده است.
ساختار پایه و رابطه مدار
یک تنظیمکننده ولتاژ مغناطیسی از دو بخش تشکیل شده است: یک راکتور و یک ترانسفورماتور. راکتور دارای یک سیمپیچ کاری با جریان متناوب و یک سیمپیچ کنترل با جریان مستقیم است، در حالی که ترانسفورماتور دارای سیمپیچ اولیه B1 و سیمپیچ ثانویه B2 است. سیمپیچ کاری AC با نام G در راکتور بهصورت سری با سیمپیچ اولیه B1 ترانسفورماتور متصل است و دقیقاً همین اتصال سری، ارتباط الکتریکی بین راکتور و ترانسفورماتور را برقرار میکند.
اصل عملکرد
فرایند تنظیم ولتاژ در تنظیمکننده ولتاژ مغناطیسی اساساً متکی بر استفاده از یک جریان کنترل DC برای تغییر حالت مغناطیسی هستهٔ راکتور است، ازاینرو نفوذپذیری مؤثر AC و امپدانس آن تغییر میکند، و در نهایت تنظیم پیوستهٔ ولتاژ بار محقق میشود.
هنگامی که پایانه ورودی تنظیمکننده ولتاژ مغناطیسی به ولتاژ U1 متصل شود و پایانه خروجی به مقاومت بار نامی R متصل گردد، اگر جریان کنترل DC برابر با Ik = 0 باشد، هسته راکتور با جریان مستقیم مغناطیس نمیشود. در این حالت، نفوذپذیری مؤثر AC زیاد است و امپدانس بازتابیده در سیمپیچ G بسیار بیشتر از امپدانس اولیه کل ترانسفورماتور است. در نتیجه، ولتاژ تغذیه U1 عملاً روی سیمپیچ G توزیع میشود، در حالی که ولتاژ سمت اولیه ترانسفورماتور، UB1، بسیار کم است؛ ولتاژ بار در پایینترین حد خود، U2min، قرار دارد.
با افزایش تدریجی جریان کنترل DC، هسته راکتور در درجات مختلف توسط جریان مستقیم مغناطیده میشود و نفوذپذیری مؤثر AC بهتناسب کاهش مییابد. سپس ولتاژ روی سیمپیچ G و ولتاژ بار U2 بهتدریج افزایش مییابد. هنگامی که Ik به مقدار نامی Ika برسد، هسته راکتور بهشدت مغناطیده و توسط جریان مستقیم اشباع میشود، نفوذپذیری مؤثر AC به کمینهترین مقدار میرسد، و امپدانس راکتور در مقایسه با امپدانس اولیه کل ترانسفورماتور حداقل میشود. در این نقطه، ولتاژ منبع U1 عملاً روی سیمپیچ B1 توزیع میشود و ولتاژ بار U2 به بیشینه مقدار خود، U2max، میرسد.
بنابراین میتوان مشاهده کرد که با تنظیم مستمر مقدار جریان کنترل DC با نماد Ik، تنظیم پیوسته و بدون پلهای ولتاژ بار U2 از حد پایین تا حداکثر مقدار ممکن میشود. در کل این فرایند هیچگونه حرکت مکانیکی یا تعویض کنتاکتی در بر ندارد و پاسخ بهصورت پیوسته است—این همان مزیت کلیدی است که تنظیمکننده ولتاژ مغناطیسی را از روشهای سنتی تنظیم ولتاژ متمایز میکند.



















